Gibi..

Gibi..
Gamze ÖZDEN
07 Mart 2017

Hüviyetini şeklen bulmasına rağmen, ruhen hala arayışta olan ne çok insan var. Heyhat ki; sahra yolcusu olmuşuz hepimiz, hala suyumuza rastlayamamış gibiyiz...

Ölü dallarımız var, kökümüz su istiyor, yalvarıyor bize adeta. Kökümüz de kurursa nasıl nefes alırız? 

Tek başımıza yola çıkmış gibiyiz; çünkü kimse kimseye itimat etmiyor artık. Çünkü itimat bir kuyu idi; kuyuyu ilk ele geçiren taraf, her zaman öndeydi. Bizse kuyudan geçmiş gibiyiz…

Ruhumuz, okunmak isteyen yitik sayfalar gibi. Okunmayı hasretle bekleyen eski hat ile yazılmış nüshalar gibi. Haykırıyor bize, bizse duymuyor gibiyiz…

Dost bekleyişinde gözlerimiz… Gözüyle değil; gönlüyle bakanlarından… Sıddık’ın sadakati, Faruk’un adaleti, Zü’n Nureyn’in 
hayâsı ve Ebu Turab’ın ilmini kalbinde sımsıkı taşıyanlarından… Korkularımızla cebelleşirken, sükûnet dolu sesiyle “La tahzen” diyenlerinden… İtelemeyen; bilakis her düştüğümüzde elini ısrarla uzatmaya azmedenlerinden… Salih dostların bekleyişindeyiz hep; bizse hiç o dostlardan olamıyor gibiyiz…

Hep görüntülerle yetinmiş, hep görünene tamah etmiş, hep melmus olana teslim etmişiz kendimizi. Bedenin emirlerine itirazsız itaat etmişiz de; ruhumuzu hep hor görmüş gibiyiz…

Bir sayha kaplamış göğü, şimşekler yarmış karanlıkları, bir mazlum sunmuş ahını Rabbe… Bizse; hep kör, hep sağır olmuş gibiyiz…

Bir kervan çıkmış yola, kadınlar ve çocuklar susamış, uykusuz kalmış ihtiyarlar, çaresizlik çekmiş babalar… Bizse; hep kapılarımızı kapatmış gibiyiz…

Bir şiir yazılmış kalbe, hazin bir mahlas konulmuş sonuna, bir kalem feda etmiş kendini derde… Bizse; derman olmamış gibiyiz…
Bir çocuk tutunmuş hayata, bir kelebek azmetmiş yaşamak için, bir kuş mektuplar taşımış kanatlarında… Bizse, hep umutsuzluğu heybemize almış gibiyiz… 

Biz mazi saklanmış sandıklarda, bir müstakbel düşlenmiş ufuklarda… Bizse; hep an’ı küstürmüş gibiyiz…

Bir kelime ezberlenmiş lügatten, bir anlam yüklenmiş hayattan, bir mürekkep içilmiş susuz kalanlar tarafından… Bizse, tozlu raflarda boğulmuş gibiyiz…

Sarmış her yanımızı doymak bilmeyen bir açlık, aldıkça eksilmişiz, kemalin açlığında hep fazlasını beklerken; kendi içimizde kül olmuş gibiyiz…

Ruhumuzu uzak diyarlarda tek etmiş gibiyiz..

Ruhumuzu unutmuş, onu terk etmiş gibiyiz..

Yorumunuz onaylandıktan sonra yayınlanacaktır..
 
 
Herhangi bir yorum yapılmadı, ilk yorumlayan siz olun!